تبلیغات
دکتر صاحباری - سخنی دیگر با دانشجویانم ،آیا ظاهر ما در محل كار مهم است؟
دکتر صاحباری
صفحه نخست       پست الکترونیک          تماس با ما              ATOM            طراح قالب
گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من
درباره وبلاگ


این وبلاگ به پاسخدهی سوالات رایج در مورد بیماری های روماتیسمی و شیوه درمان و عوارض آنها و راههای پیشگیری از عوارض و ابتلا به بیماری های شایع جامعه کنونی مانند آرتروز و پوکی استخوان می پردازد

مدیر وبلاگ : دکتر مریم صاحباری
نظرسنجی
وبلاگ پیش رو چقدر در پاسخ دهی به سوالات شما مفید است؟




باز هم سلام به تو عزیز دلم.حتما وقتی عنوان مطلب رو خوندی فكر كردی وحدس زدی كه بازم می خوام نصیحتت كنم و درستم حدس زدی ، ولی یك كم حوصله كن و تا تهش بخون و قضاوت كن.

اول از همه می خوام اعتراف كنم كه منم مثل شما تمام این دوران رو پشت سر گذاشتم و حرف هام از سر ندونستن حس شما نیست. من روی سخنم با اعتقادات قلبی و مذهبی شما نیست و به اون روی قضیه كاری ندارم. دارم به عنوان یك پزشك در هر کجای دنیا و با هر ملیت و مذهبی که باشید با شما صحبت می كنم. راستش من معتقدم وقتی آدم وارد گروهی می شه و به جمعی می پیونده نا خوداگاه قوانین ناگفته اون جمع رو باید بپذیره و در مقابل اون جمع احساس مسئولیت كنه، یعنی مثلا یك خلبان با اینكه شاید مثل من و شما دوست داشته باشه لباسای جورواجور بپوشه و امكانشم داره ، همچنین تو كابین كسی نمی بیندش، سر كار لباس فرم واستانداردی می پوشه كه اساس شكل گیری اون لباس یك سری استاندارد های جهانی هست. از طرف دیگر یك روحانی و یا طلبه بعد از آمدن به این جمع، در تمام محافل عمومی لباس خاص خودش رو می پوشه كه به نظر من حداقل ، لباس فرم راحتی نیست. حالا من و شما هم جزو جامعه پزشكی هستیم و ناگفته به این جامعه  تعهداتی داریم. از طرفی می دونیم كه اساس پوشش ما و رنگ لباس ما استانداردی جهانی داره كه با منطق رشته ما بسیار همخوان هست و در همه جا رعایت می شه. حالا سوال من اینه كه اگه من سر كارم ناخنم یك سانت بلند باشه و به همین علت یا از معاینه خودمو معذور بدونم و یا هر روز چند بار ناخن هامو تو شكم و زیر بغل و پهلوی بیمارم فرو ببرم مثل این نیست كه با روپوش قرمز گل گلی بیام سرکار؟

  می دونید كه اكثر دانشگاههای معتبر دنیا كد پوشش دارن (ِDress Code)و دانشجو باید اون فرم رو رعایت كنه و اگر جز اون باشه تذكر داده می شه . در رشته ما باید روپوش سفید نه آنقدر بلند باشه كه به دست و پای پزشك بپیچه و مانع كارش بشه ، نه آنقدر كوتاه كه موقع انجام كارهایی تشخیصی روی بیمار مثل تخلیه مایع آسیت و غیره روی لباس اصلی و یا شلوار شما چیزی بریزه، نه انقدر تنگ كه برای پایین كشیدنش مدام مجبور بشین كارتونو ول كنین و اونو پایین بكشین و نه انقدر گشاد كه توش گم بشین.

و اما پای بیجوراب با كفش جلو باز! شده وقتی مایع تخلیه میكنین از ست چیزی رو پاتون بریزه؟ و حالا مریضم هپاتیت مثبت و گوشه ناخن شما هم زخم باشه؟ بازم فكر میكنید توصیه به پوشیدن جوراب در محل كار فقط یك سخت گیری بی مورده؟

می دونید، همكاری داشتم  كه دریک دانشكده دندانپزشكی در آلمان درس می خواند، كد پوشش آنهاعلاوه بر لباس فرم، شامل موی بلند جمع شده پشت سر برای خانم ها بود تا موقع كار روی صورت بیمار نریزه . یکی از همکلاسی هاش که شاگرد اول بود و خود دانشكده برای ترم های آخر به اون بورس داده بود، بعد از یك سال برای عروسی برادرش به کشورش رفته بود و جلوی موهاشو كمی كوتاه كرده بود. وقتی برگشت تل زده بود به دانشكده رفته بود. ظهر همون روز نامه ای از استاد راهنماش براش آمده بود كه تا بلند شدن موهاش باید بره مرخصی.

یك حرف دیگه هم دارم و اون اینكه می دونم شما جوان هستید،  در رشته ما وقت بسیار زیادی از زندگی در محل كار میگذره و كشیك ها و خستگی های چهره هم طبعا باعث می شه كمی بیشتر نیاز به تغییر ظاهر احساس كنید ، ولی به عنوان یك پزشك باید اول جامعه شناس خوبی باشید . رمز اول توانایی كمك به بیمار جلب اعتماد اون هست. نمی شه بگیم در محل كارمون قضاوت مردم برامون مهم نیست و باید برای خودمون زندگی كنیم. خوب یا بد این قسمتی از شغل ماست.وهر كدوم ما نماینده این جامعه پزشكی هستیم و در قبال هم مسؤول. حالا قضاوت رو به شما می سپرم آیا این مردم به پزشكی با آرایش عربی، ناخن بلند ، مدل ریش های جدید و مدل موی سیخ وژل زده عجیب غریب، دمپایی با پای بی جوراب و یا روپوش كثیف و شلخته اعتماد می كنند؟ آیا نمی شه در عین تمیزوباکلاس بودن، خط شلوار اتو شده ، کفش واکس زده ، روپوش تمیز و اتو شده ، ظاهر مرتب و تمیز، خود را متمایز کرد و احترام بیمار را هم به خود جلب کرد؟ ویك سوال دیگه هم دارم. باز یادآوری می كنم تمام صحبت من در مورد محل كار ماست زمانی كه سر شغل خودمون هستیم ، مثل پلیس ها، نگهبان ها، مجری های برنامه تلویزیونی، خلبان ها، معلم ها و هزاران شغل دیگه در همه جای دنیا، یعنی فقط مابا این همه هوش و زکاوت نمی تونیم كد پوشش پزشکی رو رعایت كنیم!

فراموش  نكن كه بیشتر مواقع بدست آوردن یك موقعیت بزرگ معادل از دست دادن راحتی های كوچیك تره . اینو تو زندگی روزمره هم می بینید، وقتی یكی پول دار می شه معمولا نمی شه تو هر ماشینی بشینه ویا تو هر خونه ای زندگی كنه ، برای حرف مردم كه این جا اصلان مهم هم نیست خودشو به زحمت میندازه و از اون آسایش پولداری در عین بی خیالی محروم می شه ! وقتی یكی مدل لباس می شه و یا هنر پیشه دیگه راحت نمی خوره و باید با ورزش خودشو هلاك كنه ، نمی شه هم مدل باشی هم هرچی خواستی بخوری و بخوابی . حالا شما هم كه پزشك شدی باید با خودت این موضوع رو حل كنی و بپذیری كه در اذای پیدا كردن این موقعیتی كه تو قسمت قبلی  توضیح دادم ، باید از تعدادی از دلخواسته هات مثل ناخن بلند ، مدل موی بلند پشت سرجمع شده برای آقایون و… حداقل در محل كارت بگذری عزیزم.   ما کم کم باید بپذیریم که در این جامعه کوچک و پر استرس پزشکی همه در قبال هم مسئولیم.





نوع مطلب : دانشجویان من، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
شنبه 23 شهریور 1392
پنجشنبه 16 مرداد 1393 12:54 ق.ظ
ممنون از این همه توجه و دقت شما به جامعه ی محترم پزشکی امیدوارم همه این موارد شما را رعایت کنند.
سه شنبه 13 اسفند 1392 06:58 ب.ظ
سلام استاد. ممنون از حرفهای قشنگ و دلنشینتون . با حرفهاتون خیلی زیاد موافقم و امیدوارم بتونم همیشه بهش عمل کنم.
دکتر مریم صاحباری
مطمئنم که شما که جوان هستید چیزهایی بیشتر از آنچه من نوشتم می دونید
جمعه 27 دی 1392 07:43 ق.ظ
چشم
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.





آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
امکانات جانبی